Even naast je zitten

Dit is een boodschap uit Noord India: “Eindelijk wifi. Hier zit ik nu.” Dit is de boodschap terug uit Nederland: “Wil wel graag even fysiek naast je zitten. Maar al wifiënd, is het ook al heel wat”.

Hier zit ik nu. Het ruist en suist overal. Een zachte, eindeloze gons met soms heel harde dreunen.

Waar blijf je dan als je er niet meer bent? Of was je er eigenlijk  toch al nooit? Hoe ziet het eruit in die enorme ruimte waar het kleinste deeltje dat ik denk te zijn, eenvoudigweg opgaat in alles vullende onzichtbaarheid.

In een oogwenk verdwenen oude keizerrijken aan het begin van de vorige eeuw, het rusische, het duitse, het oostenrijkse. Het turkse sultanaat en koninkrijken; het griekse en het spaanse koninkrijk, dat intussen al weer terug is. Het breken, wankelen en groeien van dictaturen. En onze huidige democratieën lijken plots wel heel erg oud. Oververmoeid door het zuchtend, kreunen van menselijke onvrede die onoplosbaar lijkt.

Ik wil wel graag even naast je zitten in wifi of fysiek. Zorg delen over toonhoogten in het dagelijks gesprek over niets en over alles. Goed luisteren, goed kijken en goed doen, zodat ontoereikendheid voor één moment wordt opgelost, in grote vrede.

Morgen zijn de verkiezingen, waar heel veel vanaf hangt. Wil je wel even naast mij zitten?