Teckel college

Na de verhuizing moeten wij nog steeds wennen aan de nieuwe woonomgeving. Ook voor de teckels, Paramita en Gogo, is de wereld ingrijpend veranderd. Inplaats van in het bos, wonen wij nu, direct naast heel aardige buren. Zij schoffelen, zingend, de tuin. Stappen fluitend in de auto, om daarna met een plof de deur toe te slaan. Of, ze staan gezellig met een fiets aan de hand, een poosje te praten op straat, niet ver van onze voordeur. Allemaal aanleidingen voor uitzinnige blafpartijen die nauwelijks tot bedaren zijn te brengen. Gogo is bovendien begonnen met het bijten van binnenkomend bezoek. Niet voorzichtig, verkennend, een beetje zacht, wat happen aan de buitenkant van een been. Nee, ze bijt door, resoluut, direct en flink. Mijn teckelstress bereikte een absoluut hoogtepunt, toen de postbode door het gaas van het hekje gebeten werd. Hij kwam even dichtbij, om heel vriendelijk, de post te overhandigen. En mis was het. Het ontspannen en kalm met de honden omgaan was intussen ver te zoeken. Ik kon de twee teckels, eerlijk gezegd wel wat doen. Lekker buiten in de zon lezen en een beetje werken, was onmogelijk geworden door het overwaakzame duo.

En toen kwam er effectieve hulp, in de vorm van een paar onvergetelijke Teckel colleges. An, een goede vriendin en expert in trainen en werken met reddinghonden, bracht de oorsprong van de hond in herinnering.

Honden zijn geen gezellige knuffels of medemensen, in een wat andere vorm, met een staart. Honden stammen af van de wolven, zij zijn vurige en trouwe beschermers. Hun streven is altijd om de leider, de alpha, van de roedel te zijn, of te worden. In de Trouw, las ik de column van Wilma van Meteren. Zij schrijft over de neiging om aan dieren, menselijke eigenschappen toe te kennen.  Dit heet samengebald in één mooi woord: Antropomorfisme. De voorbeelden in de colomn zijn grappig. En ik vraag me werkelijk af, of het gedreven streven van de teckels naar de alpha positie, wel zo wezenlijk verschilt van de zware maatschappelijke pressie op doelgerichtheid en het behalen van targets. Of is het eerder een natuurlijke dynamiek waaraan mensen en honden niet kunnen ontsnappen?

Nu mijn begrip voor ‘hondsleven’ weer verruimd is, kan het verantwoordelijkheidsgevoel dat ik meen te zien in het uitzinnige blaffen van Paramita en Gogo, mij zelfs vertederen. Waarschijnlijk typisch een geval van antropomorfisme. Maar toch, nu ik weet, hoe ik in alle stilte, zonder één woord, duidelijk kan maken dat ik de roedelleider ben, wordt het allemaal weer een stuk leuker.

Als de teckels in de waakstand gaan, dan maak ik mij op aanwijzingen van An: “groot, met brede borst en armen iets van mij af en strek mijn nek. Ik kijk met opgeheven hoofd en vooruit gestoken kaak rustig van mij af.” En stil zijn de teckels. Ze gaan weer liggen en ontspannen onmiddellijk. De eerste keren was ik stomverbaasd over dit effect. Op zo’n moment is het ook het beste om niets te zeggen. Vanaf nu klinken geen uitroepen meer als: “goed zo, braaaaaf, of, o,o,o, wat een knappe hond.” Nee, stilletjes, zak ik terug in mijn stoel en zwijg. De rust die er dan is, voelt voor de hele roedel als weldadig en belonend.

Ik realiseer me beter hoe hard de honden werken. Want, alles moet op orde gehouden worden bij het hek en ook bij de voordeur met de bel. Bij de voordeur is het helemaal erg. Als alpha zit ik daar ver vandaan. Altijd maar met de kop naar beneden, te kijken in een krant, of een boekje of op een iPad. Intussen blijkt er geen enkel zichtbaar begrip van wat er allemaal aan dreiging is.  Laat staan dat er zichtbaar begrip is voor wat er aan inbreuk op het territorium kan ontstaan. Als ik dan bovendien geërgerd opspring vanwege uitzinnige geblaf, nadat de bel gaat, dan is het echt goed mis. In het ‘hondenuniversum’ zijn er nu twee aanleidingen voor dubbel, hard blaffen. De eerste aanleiding is de alpha zelf. Want het ijzingwekkende kabaal wordt door de boze lichaamstaal steeds verder aangemoedigd. De tweede aanleiding is de bel waarop de alpha te laat reageert. Immers de lagere in rangorde is het eerst bij de deur. Verbetert zodoende de alpha en neemt daarmee de positie over.

Wij oefenen op het ogenblik dagelijks om het herstel in de rangorde te internaliseren. Het bijten van Gogo zal hopelijk slijten, mits de rangorde echt gevestigd is en blijft.  Als de teckels in de waakstand springen, zie en snap ik het. Dan ben ik ze voor, meestal dan. 

Het teckelcollege heeft ons de weg gewezen uit probleemgedrag en meer rust en ontspanning gebracht. Ik ben mijn docent zeer dankbaar.

I