De dijk en een ervaring

Tussen Domburg en Westkapelle ligt een 12 kilometer lange zeedijk. Via de panoramaroute kun je met de auto direct aan de zeezijde rijden. Het is indrukwekkend, zelfs een beetje griezelig. Na een bocht, lijkt het wel of de enorme dijk abrupt in de staalblauwe zee eindigt. Maar om de bocht is er in werkelijkheid iets heel anders. Daar ligt dicht aan de kust een schip, dat met een fantastische boog zand opspuwt. In haast en opwinding, stap ik uit om foto’s te maken en laat daarbij slordig het portier openstaan. Het kon dacht ik, er zijn geen andere auto’s te bekennen en er is ruimte genoeg.

Maar ineens is er toch een auto voor de lens. Ik kijk op en zie de bestuurder van de auto nadrukkelijk en vaak op zijn voorhoofd wijzen.

Nou, nou, zeg.

Ik stap snel weer in, sluit de deur en rijd langzaam door. Tot mijn verbazing staat de geïrriteerde bestuurder verderop zelf stil om naar het schip te kijken. Zachtjes mompel ik in mijzelf. ‘ Ik ga op zijn raampje kloppen en mijn excuus aanbieden.’ Maar gelukkig keert mijn gezonde verstand op tijd  terug.

Ik doe toch maar niet, wat ik eventjes, heel graag wel gedaan had.