First, First… India First

Denken over het ‘First’ principe in de politiek werd actueel door de krantenkop; ‘India First’. Het is druk in de wereld van … First. In Trouw verscheen afgelopen dinsdag een groot artikel over Premier Modi’s hindoe-nationalisme, zijn Trumpiaans getwinter en Wilderiaans vermijden van interviews en persconferenties. Narendra Modi doet zowel de economie als het nationalisme groeien schrijft Trouw. Het bracht India, waar ik regelmatig was, weer heel dichtbij. Ik vroeg aan een vriendin die het ogenblik  in LaxmanJulha verblijft of zij iets van toenemend nationalisme  merkt.  Nee dus. Net zo min als ik in mijn dagelijks leventje weinig of niets merk van ‘Nederland eerst’ , merkt zij iets in India . Ze schrijft, wat op valt is, dat iedereen hoopt, dat het plotseling, ongeldig verklaarde 1000 roepie biljet weer gauw in ere hersteld zal worden. Zonder een 1000 roepie biljet is het heel onhandig wisselen in het dagelijks geldverkeer. Veel nieuws lezen en diepdenken over politieke mechanisme in onze maatschappelijke, nationale en globale systemen is, vooral op het ogenblik, gewoon spannend. Het zijn de meningen, overtuigingen van mensen, meest mannen en hun gedrag, die sturend zijn in deze mechanismen, vertolkt en vertaalt door kranten, televisie en via het internet.  Geen echt nieuws eigenlijk. De observaties uit de wereld van vierjarigen waren voor mij wel nieuw.

First…ikke, ikke, ikke eerst.

Gisteren keek ik via een nieuw televisieprogramma mee in de ‘geheime wereld van vierjarigen’. Het was fascinerend om te zien hoe daar het – ikke eerst-  principe bijna steeds het uitgangspunt was. Is dit dan toch een natuurlijk gegeven ? De kleuters gaan met elkaar een speelruimte in en moeten zich zonder leiding, zien te redden met speelgoed en vooral met elkaar. Zonder het te weten werden ze gefilmd. Het was duwen, trekken, terugtrekken, huilen, schreeuwen, wachten op een kans om toe te slaan. Soms ook letterlijk slaan. Dwingende pogingen om verstandhoudingen te regelen en de eigen zin door te drijven, eindigden steevast in oplopende ruzies. Maar dan, toen een van de kleuters niet al te opvallend dingen begon te regelen, ontstond rust in de groep, samenwerken, samen overleggen en zelfs vriendschap. Er kwam bovendien iets tot stand: een huis van lappen en karton. Dit lukte dankzij de zachte, bijna onmerkbare leiding van een klein, zwart meisje. Ze hielp haar kleutergenoten, al bouwende aan het huis, om tot hun recht te komen, op precies het juiste moment. Zou het een idee zijn om de politieke leiders van het ‘First’ principe te verplichten om met elkaar drie weken in een  speelruimte door te brengen met als opdracht: een huis bouwen voor iedereen ? Maar dan moet wél óók dat kleine, zwarte meisje mee, anders wordt het niets, ben ik bang.

https://tvblik.nl/het-geheime-leven-van-4-jarigen .