Wat is het hier aangenaam

Terwijl de illusie greep te hebben op de dingen en niet-dingen zich steeds weer genadeloos oplost, is het hier heel aangenaam. De wind ruist zachtjes door de bomen die dicht bij het huis staan. Er raast  een motorclub voorbij in de verte, het is zondag. Een buurvrouw die ook buiten is, schraapt haar keel en blijft toch zwijgen. Onze terassen liggen dicht bij elkaar, maar we kunnen elkaar niet zien.

Af en toe lees ik wat in de verzamelde gedichten van Wislawa Szymborska en geniet van de lichtheid en de verwondering die zij met haar gedichten weet op te roepen.

Het is een  verwondering die vaak tegelijk ontnuchtert. Ik voel me vrij om naar believen stukjes uit haar gedichten te pikken en die dan weer bij elkaar te zetten. Het wordt er anders van. Korter, wat niet wil zeggen beter. Dat is ook helemaal niet de bedoeling.

Gepikt uit:

Dankwoord

Veel heb ik te danken

aan hen van wie ik niet houd.

 

En wanneer onze wegen

zich scheiden,

dan zijn die wegen

op elke kaart te vinden.

 

Ze weten zelf niet

hoeveel ze in hun lege handen dragen.

 Dankwoord, dit gedicht, maar dan compleet en in de juiste volgorde is op blz. 191 te vinden in de verzamelde gedichten met de titel ‘Einde en begin’uitgegeven door Meulenhof.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *