Aarde maar dan innerlijk

                                                                                      

Aarde maar dan innerlijk.

Innerlijk,… hier verblijf ik veel op het ogenblik, al twijfel ik een beetje of je dit zo kunt zeggen.

Ergens, vanuit de diepte werd ik  tot schilderen* geïnspireerd door een foto in de krant.  Het was een foto van de aarde, gemaakt op een hoogte van 425 kilometer door een Franse astronaut die in het ruimtestation ISS verblijft. Het ruimtestation cirkelt elke 92 minuten rond de aarde.  Ik kan het me gewoon niet voorstellen; in anderhalf uur helemaal rond om de aarde.

Het zijn niet alleen krantenfoto’s die een innerlijke galerij van beelden bij mij op gang brengen. Ook herinneringen en het lezen van natuurbeschrijvingen, liefst een beetje lyrisch, kunnen reeksen van innerlijke beelden oproepen. Als ik er niets mee doe blijven de beelden vluchtig, maar al schilderend verdwijnt het vluchtige en ontstaan vanuit de diepte langzaam nieuwe en verwante beelden. Dit zijn diepten waar geen watersnood, bosbranden of smeltend ijs te bekennen is. Het is buiten-gewoon geruststellend om daar te vertoeven en zo bezig te zijn.

* ei-tempera op doek 30/30