Auteursarchief: admin

Vijfentwintig jaar zenleven op de Noorder Poort


Het tijdschrift Zenleven staat in het teken van het vijfentwintigjarig  jubileum van de Noorder Poort.  Het was het een eer voor mij om zenmeester Jiun Roshi roshi te interviewen. Dit jubileumnummer geeft een mooi beeld van de Noorder Poort waar mensen vaak jarenlang trainen in het beoefenen van zazen en over hoe zij na zo’n periode weer verder gaan. In het zazen programma worden ook vele korte trainingen/sesshins aangeboden die meestal overboekt zijn. Je moet er dus op tijd bij zijn. Een grote wens is daarom; meer ruimte maken voor meer deelnemers. Het hart van de Noorder Poort is de zendo, de meditatieruimte. In dit nummer van tijdschrift zenleven vind je de plannen voor de nieuw te bouwen zendo en de nodige verdere uitbreiding.

http://www.tijdschrift.zen

  • meditatiebel olieverf op doek 12/17

——————————————————————————————————————–

je weet niet wat je ziet

 

______________________________________________________

je weet niet wat je ziet

zijn het misschien vogels

of hondjes

 en heel kleine mensjes

die een beetje buigen?

 werkelijk

ik zou het niet weten en

laat het ook gewoon maar zo

want

echt op z’n Drents

het kan minder.

____________________________________

Eitempera op doek 40/40

 

 

 

ijler nog dan lucht

 

 

———————————————————————————-

 

heel zacht kan het gaan

een nauwelijks merkbare zucht

en het is gedaan

ijler nog  dan lucht,

alles vloeit weer samen.

—————————

 

Onze teckel Paramita is 15 jaar geworden

———————————————————————————————————————–

 

Wie weet stil te staan

___________________________________________________________________________________________________

Wie weet stil te staan bij wat je niet weet, die heeft het allerhoogste bereikt.

Echt leren is leren wat je niet leren kunt.

Echt beoefenen is beoefenen wat je niet beoefenen kunt.*

 

 

Echt schilderen is schilderen wat je niet schilderen kunt.**

 

* In vrijheid is de tekst uit Zhang ZI een beetje aangepast.

Zhang Zi de volledige geschriften

het grote klassieke boek van het taoïsme.

vertaald en toegelicht door Kristofer Schipper

** Schilderen wat je niet schilderen kunt. Toch maar gedaan in eitempera op doek 40/50.

___________________________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

Antidotes

___________________________________________________________________________________________________

Sometimes as an antidote

To the fear of death,

I eat the stars.

 

  En dan maak ik een schilderij*.

 

No outer space, just space,

The light of all not yet stars

Drifting like a bright mist,

And all of us, and everything

Already there

But unconstrained by form.**

_________________________________________________

*eitempera op doek 30/40

** gedeelten uit het gedicht,  Antidotes to fear of death

Uit: A Responsibility to Awe

Door: Rebecca Elson

Uitgegeven bij: Carcanet Classics

 

 

 

 

 

 

Rampspoed in Euskirchen

Het water kolkte door het stadscentrum en door de straat van het nieuwe Dharmahuis.
 

In het voorjaar maakte ik voor het digitale tijdschrift van de Noorder Poort een interview met Jigen Zeitler. Haar levensverhaal vind ik indrukwekkend. Jigen woonde 10 jaar op de Noorder Poort waar zij trainde als unsui. Sinds ongeveer twee jaar is ze terug in Duitsland in Euskirchen.

Citaat uit het interview.
“Het is september 2020. Het nieuwe Dharmahuis is grondig gerenoveerd
en nu in zijn geheel beschikbaar voor cursisten, gasten en/of medebewoners. De villa ademt geschiedenis met elementen uit de Bauhausperiode en ligt in een lommerrijke wijk tegen het centrum van het oude stadsgedeelte. In het najaar heeft Jigen veel in de stadstuin gewerkt. Er zijn heel veel nieuwe planten in gezet en al het blad van twee grote, oude Samu-bomen is opgeruimd. De bedoeling is om hier te werken met meditatiegroepen en te wonen met unsui’s die een training volgen. Het nieuwe Dharmahuis zal daarin een goede functie hebben en hopelijk, zegt Jigen, zal het huis op den duur ook zonder mij kunnen voortbestaan.”

Maar door de lockdown kon het centrum niet van start, alles moest via zoom. En nu, midden in deze zomer, kolkte het water meters hoog door het centrum van Euskirchen en door de straat waar het Dharmahuis is gevestigd.

Het nieuwe Dharmahuis staat in de modder.

 

In het souterrain is een begin gemaakt met opruimen en schoonmaken. De verdiepingen boven het souterrain zijn gespaard gebleven. Overzicht is nog ver te zoeken. Ook de financiële impact is nog lang niet te overzien.

Maar zenvriendinnen en vrienden willen maar één ding en dat is helpen.

Wij denken aan financiële hulp bij het aanschaffen van de eerste, meest noodzakelijke dingen en aan bijdragen aan de meest dringende herstel werkzaamheden. De verwarming is kapot, het schoonmaakbedrijf moet betaald worden, er is geen auto meer en ook geen wasmachine en nog veel meer. Het maximale krediet van de bank is opgegaan in de renovatie van het nieuwe Dharmahuis.

Als je kunt helpen bij de allereerste nood, stort dan je bijdrage op bankrekening:
Jigen K. Zeitler, Dharmahaus
IBAN: DE30430609671015631600
onder de omschrijving:
Hulp overstroming in Dharmahuis

Als je zin hebt kun je hier in het voorjaarsnummer het hele  interview lezen.

www.tijdschrift.zenleven.nl

 

 

Aarde maar dan innerlijk

                                                                                      

Aarde maar dan innerlijk.

Innerlijk,… hier verblijf ik veel op het ogenblik, al twijfel ik een beetje of je dit zo kunt zeggen.

Ergens, vanuit de diepte werd ik  tot schilderen* geïnspireerd door een foto in de krant.  Het was een foto van de aarde, gemaakt op een hoogte van 425 kilometer door een Franse astronaut die in het ruimtestation ISS verblijft. Het ruimtestation cirkelt elke 92 minuten rond de aarde.  Ik kan het me gewoon niet voorstellen; in anderhalf uur helemaal rond om de aarde.

Het zijn niet alleen krantenfoto’s die een innerlijke galerij van beelden bij mij op gang brengen. Ook herinneringen en het lezen van natuurbeschrijvingen, liefst een beetje lyrisch, kunnen reeksen van innerlijke beelden oproepen. Als ik er niets mee doe blijven de beelden vluchtig, maar al schilderend verdwijnt het vluchtige en ontstaan vanuit de diepte langzaam nieuwe en verwante beelden. Dit zijn diepten waar geen watersnood, bosbranden of smeltend ijs te bekennen is. Het is buiten-gewoon geruststellend om daar te vertoeven en zo bezig te zijn.

* ei-tempera op doek 30/30

 

 

 

 

 

 

 

 

Na lange tijd komt er misschien af en toe weer een stukje

Over de barre waarheid

In de krant van zaterdag las ik over Nina Petsjkoerova.  Zij verkoopt in Petersburg fel gekleurde bloemstukken van plastic en is 76 jaar. Zij is een leeftijdgenoot en dat maakte mij nieuwsgierig.  In het bloemenstalletje dat bij de poort van de begraafplaats is gesitueerd, heeft Nina goed zicht op alles wat zich bij de poort afspeelt. In  de maand maart van dit jaar verkocht ze wel zes kransen en bloemstukken per dag.  In de meimaand was het veel rustiger, toen  kwam het niet verder dan een of twee bloemstukken per week. Bij coronabegrafenissen mag alleen naaste familie mee het kerkhof op, verder moet iedereen bij de poort wachten, maar dat leidde bijna nooit tot het verkopen van nog extra bloemstukken.

Nina zegt: “het is niet een gewoon griepje, het is een gevaarlijke ziekte, maar wat doe je eraan? Alles staat vast. Als je voorbestemd bent om te verdrinken, dan kom je niet onder de trein,”

Deze barre waarheid inspireerde me tot tekenen.

 Toch ziet Nina Petsjkoerova vaccinatie niet zitten. Volgens de NRC is uitgezocht en gebleken dat 62% van de Russen niet gevaccineerd wil worden. Nina zegt: “Het is erger dan griep, maar bij ons zijn alle medicijnen nep. Als ik mocht kiezen dan nam ik een Amerikaans vaccin.”

Nu is het stilletjes bij het bloemenstalletje en er mag weer veel meer. In het centrum van Petersburg zijn de terrassen en de parken vol met opgetogen Petersburgers. Ook in Havelte zitten weer mensen op het terras, nog wat onwennig is mijn indruk, of zou dat aan mij liggen die onwennigheid?