Categoriearchief: Berichten

ijler nog dan lucht

 

 

———————————————————————————-

 

heel zacht kan het gaan

een nauwelijks merkbare zucht

en het is gedaan

ijler nog  dan lucht,

alles vloeit weer samen.

—————————

 

Onze teckel Paramita is 15 jaar geworden

———————————————————————————————————————–

 

Wie weet stil te staan

___________________________________________________________________________________________________

Wie weet stil te staan bij wat je niet weet, die heeft het allerhoogste bereikt.

Echt leren is leren wat je niet leren kunt.

Echt beoefenen is beoefenen wat je niet beoefenen kunt.*

 

 

Echt schilderen is schilderen wat je niet schilderen kunt.**

 

* In vrijheid is de tekst uit Zhang ZI een beetje aangepast.

Zhang Zi de volledige geschriften

het grote klassieke boek van het taoïsme.

vertaald en toegelicht door Kristofer Schipper

** Schilderen wat je niet schilderen kunt. Toch maar gedaan in eitempera op doek 40/50.

___________________________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

Antidotes

___________________________________________________________________________________________________

Sometimes as an antidote

To the fear of death,

I eat the stars.

 

  En dan maak ik een schilderij*.

 

No outer space, just space,

The light of all not yet stars

Drifting like a bright mist,

And all of us, and everything

Already there

But unconstrained by form.**

_________________________________________________

*eitempera op doek 30/40

** gedeelten uit het gedicht,  Antidotes to fear of death

Uit: A Responsibility to Awe

Door: Rebecca Elson

Uitgegeven bij: Carcanet Classics

 

 

 

 

 

 

Rampspoed in Euskirchen

Het water kolkte door het stadscentrum en door de straat van het nieuwe Dharmahuis.
 

In het voorjaar maakte ik voor het digitale tijdschrift van de Noorder Poort een interview met Jigen Zeitler. Haar levensverhaal vind ik indrukwekkend. Jigen woonde 10 jaar op de Noorder Poort waar zij trainde als unsui. Sinds ongeveer twee jaar is ze terug in Duitsland in Euskirchen.

Citaat uit het interview.
“Het is september 2020. Het nieuwe Dharmahuis is grondig gerenoveerd
en nu in zijn geheel beschikbaar voor cursisten, gasten en/of medebewoners. De villa ademt geschiedenis met elementen uit de Bauhausperiode en ligt in een lommerrijke wijk tegen het centrum van het oude stadsgedeelte. In het najaar heeft Jigen veel in de stadstuin gewerkt. Er zijn heel veel nieuwe planten in gezet en al het blad van twee grote, oude Samu-bomen is opgeruimd. De bedoeling is om hier te werken met meditatiegroepen en te wonen met unsui’s die een training volgen. Het nieuwe Dharmahuis zal daarin een goede functie hebben en hopelijk, zegt Jigen, zal het huis op den duur ook zonder mij kunnen voortbestaan.”

Maar door de lockdown kon het centrum niet van start, alles moest via zoom. En nu, midden in deze zomer, kolkte het water meters hoog door het centrum van Euskirchen en door de straat waar het Dharmahuis is gevestigd.

Het nieuwe Dharmahuis staat in de modder.

 

In het souterrain is een begin gemaakt met opruimen en schoonmaken. De verdiepingen boven het souterrain zijn gespaard gebleven. Overzicht is nog ver te zoeken. Ook de financiële impact is nog lang niet te overzien.

Maar zenvriendinnen en vrienden willen maar één ding en dat is helpen.

Wij denken aan financiële hulp bij het aanschaffen van de eerste, meest noodzakelijke dingen en aan bijdragen aan de meest dringende herstel werkzaamheden. De verwarming is kapot, het schoonmaakbedrijf moet betaald worden, er is geen auto meer en ook geen wasmachine en nog veel meer. Het maximale krediet van de bank is opgegaan in de renovatie van het nieuwe Dharmahuis.

Als je kunt helpen bij de allereerste nood, stort dan je bijdrage op bankrekening:
Jigen K. Zeitler, Dharmahaus
IBAN: DE30430609671015631600
onder de omschrijving:
Hulp overstroming in Dharmahuis

Als je zin hebt kun je hier in het voorjaarsnummer het hele  interview lezen.

www.tijdschrift.zenleven.nl

 

 

Aarde maar dan innerlijk

                                                                                      

Aarde maar dan innerlijk.

Innerlijk,… hier verblijf ik veel op het ogenblik, al twijfel ik een beetje of je dit zo kunt zeggen.

Ergens, vanuit de diepte werd ik  tot schilderen* geïnspireerd door een foto in de krant.  Het was een foto van de aarde, gemaakt op een hoogte van 425 kilometer door een Franse astronaut die in het ruimtestation ISS verblijft. Het ruimtestation cirkelt elke 92 minuten rond de aarde.  Ik kan het me gewoon niet voorstellen; in anderhalf uur helemaal rond om de aarde.

Het zijn niet alleen krantenfoto’s die een innerlijke galerij van beelden bij mij op gang brengen. Ook herinneringen en het lezen van natuurbeschrijvingen, liefst een beetje lyrisch, kunnen reeksen van innerlijke beelden oproepen. Als ik er niets mee doe blijven de beelden vluchtig, maar al schilderend verdwijnt het vluchtige en ontstaan vanuit de diepte langzaam nieuwe en verwante beelden. Dit zijn diepten waar geen watersnood, bosbranden of smeltend ijs te bekennen is. Het is buiten-gewoon geruststellend om daar te vertoeven en zo bezig te zijn.

* ei-tempera op doek 30/30

 

 

 

 

 

 

 

 

Na lange tijd komt er misschien af en toe weer een stukje

Over de barre waarheid

In de krant van zaterdag las ik over Nina Petsjkoerova.  Zij verkoopt in Petersburg fel gekleurde bloemstukken van plastic en is 76 jaar. Zij is een leeftijdgenoot en dat maakte mij nieuwsgierig.  In het bloemenstalletje dat bij de poort van de begraafplaats is gesitueerd, heeft Nina goed zicht op alles wat zich bij de poort afspeelt. In  de maand maart van dit jaar verkocht ze wel zes kransen en bloemstukken per dag.  In de meimaand was het veel rustiger, toen  kwam het niet verder dan een of twee bloemstukken per week. Bij coronabegrafenissen mag alleen naaste familie mee het kerkhof op, verder moet iedereen bij de poort wachten, maar dat leidde bijna nooit tot het verkopen van nog extra bloemstukken.

Nina zegt: “het is niet een gewoon griepje, het is een gevaarlijke ziekte, maar wat doe je eraan? Alles staat vast. Als je voorbestemd bent om te verdrinken, dan kom je niet onder de trein,”

Deze barre waarheid inspireerde me tot tekenen.

 Toch ziet Nina Petsjkoerova vaccinatie niet zitten. Volgens de NRC is uitgezocht en gebleken dat 62% van de Russen niet gevaccineerd wil worden. Nina zegt: “Het is erger dan griep, maar bij ons zijn alle medicijnen nep. Als ik mocht kiezen dan nam ik een Amerikaans vaccin.”

Nu is het stilletjes bij het bloemenstalletje en er mag weer veel meer. In het centrum van Petersburg zijn de terrassen en de parken vol met opgetogen Petersburgers. Ook in Havelte zitten weer mensen op het terras, nog wat onwennig is mijn indruk, of zou dat aan mij liggen die onwennigheid?

 

 

 

Klein schilderijtje

__________________

olieverf op doek 18/24

___________________________________

Op weg naar het atelier bedenk ik dat het tijd is voor een daily painting.*

Een paar uurtjes schilderen; klein en iets nieuws. De voorjaarsbloemen op de stoep voor de bloemenwinkel reiken tot aan de straat. De narcissen in het groene potje zijn afgeprijsd, omdat ze al in bloei zijn. Maar is dit misschien toch niet een beetje raar?  Zouden ze eigenlijk niet juist extra duur moeten zijn?

____________________________________________________________

* Julian Merrow-Smith.  Postcard from Provence https://shiftinglight.com

In de sloot

_

Bij het met de hand

te bedienen sluisje

van de sloot

ligt een reiger

in het ijs

 ze is dood.

 

half in en half

boven water

rusten de grote vleugels

in het ijs 

met de kop daaronder

weggebogen

herinnert  alles aan

haar vliegvermogen. 

 

 

________________________________________________________

De foto vond ik in afbeeldingen op google; maker unknown


Een eeuwenoud waaklied

 

__________________________________________________

Op de oever van de Ganga

______________________________________

In de uitlopers van de Himalaya, op de oever van de Ganga bij Rishikesh in India, werd ik ingewijd in het reciteren en zingen van de Gayatri mantra. De Gayatri is een oeroud gebed dat vele eeuwen geheim was en alleen door de mannen uit de kaste van brahmanen gereciteerd mocht worden.

Tegenwoordig schalt de Gayatri mantra in de meest uiteenlopende versies ook buiten de tempels, over het station, over de markt of ergens in een druk straatje, uit een van de vele luidsprekers. Dit doet niets af aan het eeuwenoude waaklied. Eerder zelfs heiligt de mantra, schetterend in vele popversies, het oorverdovende, onophoudelijke, dagelijkse gedruis. 

  Als je de Gayatri samen met andere mensen in een gestructureerd verband zingt, gaat dit in het sanskriet. Dan wordt de mantra in princiepe 108 keer gereciteerd. Het bewust en van harte reciteren van de Gayatri mantra,  alleen of in een groep, hardop, of innerlijk, laat zelden iemand onberoerd.

Onderstaande vertaling uit het sanskriet is van grote precisie en weerspiegelt grandioos, de diepte en schoonheid van de Gayatri.                 

Door alle lagen van ervaring heen is

‘Dit’

de ware aard,

die het bestaan verlicht,

het allerhoogste

Ene.

Moge alle wezens

door subtiele en meditatieve intelligentie

de verheven schittering van

verlicht bewustzijn gewaarworden.

***

GAYATRI MANTRA

Om Bhur Bhuvah Svah

Tat

Savitur Varenyam

Bhargo Devasya Dhimahi

Dhiyo Yonah

Prachodayat

****

_______________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oes plekkie

_____________________________________________________________________________

Verhuizen naar een daolders plekkie in Wapserveen.

____________________________________________________________________________

Wapserveen is een lintdorp van bijna acht kilometer. Langs de lange doorlopende weg, Midden en Oosteinde geheten, staan voornamelijk boerderijen, enkele huizen en het voormalige café Bruins. Als je tegenover dit voormalige café de Butenweg opgaat kom je bij het zencentrum de Noorder Poort.

Hier had ik acht maanden een plek waar ik in olieverf schilderde. De inspirerende setting met ook nog een schitterend uitzicht op de akkers en de weiden tussen het dorp en  Wapserveense AA hebben me veel gebracht. Ik schilderde  portretten en landschappen zoekend naar mijn weg in beeldtaal. Soms ging het met stapjes vooruit en dan, je raadt het al, een paar stapjes achteruit. Maar het atelier was tijdelijk en het centrum heeft de ruimte binnenkort zelf weer nodig.

Gelukkig kan ik mijn spullen verhuizen naar Oes Plekkie bij het kerkje van Wapserveen.

 

Ik trek in bij Ardan die genereus een deel van oes Plekkie aan mij gunt. Hij is de schilder van de wortels (zie blog dd 18 november) en werkt denk ik al een maand of twee in deze ruimte.

Oes plekkie ligt naast de oude pastorie, tegenover het kerkje, dat ooit nog aan Maria werd toegewijd. Maar dat was voor de hervorming denk ik. Het kerkje staat er sinds 1803, de authentieke klokkenstoel stamt uit de zestiende eeuw.

Het is een historische plek, de geschiedenis is voelbaar, ze trekt een beetje aan je ziel en aan je ogen als je hier bent.

 

Het kerkje gerenoveerd, is van sublieme eenvoud en heel functioneel.

Er zijn kerkdiensten om de veertien dagen. De ruimte wordt ook verhuurd voor passende andere activiteiten. Wie weet lukt het zelfs om zó goed en veel te schilderen dat er in zomerweken geëxposeerd kan worden.

_____________________________________________________

Voor meer informatie : http://kerk-wapserveen.nl

 

_______________________________________________________________________