Categoriearchief: Berichten

Rampspoed in Euskirchen

Het water kolkte door het stadscentrum en door de straat van het nieuwe Dharmahuis.
 

In het voorjaar maakte ik voor het digitale tijdschrift van de Noorder Poort een interview met Jigen Zeitler. Haar levensverhaal vind ik indrukwekkend. Jigen woonde 10 jaar op de Noorder Poort waar zij trainde als unsui. Sinds ongeveer twee jaar is ze terug in Duitsland in Euskirchen.

Citaat uit het interview.
“Het is september 2020. Het nieuwe Dharmahuis is grondig gerenoveerd
en nu in zijn geheel beschikbaar voor cursisten, gasten en/of medebewoners. De villa ademt geschiedenis met elementen uit de Bauhausperiode en ligt in een lommerrijke wijk tegen het centrum van het oude stadsge- deelte. In het najaar heeft Jigen veel in de stadstuin gewerkt. Er zijn heel veel nieuwe planten in gezet en al het blad van twee grote, oude Samu-bomen is opgeruimd. De bedoeling is om hier te werken met meditatie- groepen en te wonen met unsui!s die een training volgen. Het nieuwe Dharmahuis zal daarin een goede functie hebben en hopelijk, zegt Jigen, zal het huis op den duur ook zonder mij kunnen voortbestaan.”

Maar door de lockdown kon het centrum niet van start, alles moest via zoom. En nu, midden in deze zomer, kolkte het water meters hoog door het centrum van Euskirchen en door de straat waar het Dharmahuis is gevestigd.

Het nieuwe Dharmahuis staat in de modder.

In het souterrain is een begin gemaakt met opruimen en schoonmaken. De verdiepingen boven het souterrain zijn gespaard gebleven. Overzicht is nog ver te zoeken. Ook de financiële impact is nog lang niet te overzien.

Maar zenvriendinnen en vrienden willen maar één ding en dat is helpen.

Wij denken aan financiële hulp bij het aanschaffen van de eerste, meest noodzakelijke dingen en aan bijdragen aan de meest dringende herstel werkzaamheden. De verwarming is kapot, het schoonmaakbedrijf moet betaald worden, er is geen auto meer en ook geen wasmachine en nog veel meer. Het maximale krediet van de bank is opgegaan in de renovatie van het nieuwe Dharmahuis.

Als je kunt helpen bij de allereerste nood, stort dan je bijdrage op bankrekening:
Jigen K. Zeitler, Dharmahaus
IBAN: DE30430609671015631600
onder de omschrijving:
Hulp overstroming in Dharmahuis

Als je zin hebt kun je hier in het voorjaarsnummer het hele  interview lezen.

www.tijdschrift.zenleven.nl

 

 

Aarde maar dan innerlijk

                                                                                      

Aarde maar dan innerlijk.

Innerlijk,… hier verblijf ik veel op het ogenblik, al twijfel ik een beetje of je dit zo kunt zeggen.

Ergens, vanuit de diepte werd ik  tot schilderen geïnspireerd door een foto in de krant*.  Het is een foto van de aarde, gemaakt op een hoogte van 425 kilometer door een Franse astronaut die in het ruimtestation ISS verblijft. Het ruimtestation cirkelt elke 92 minuten rond de aarde.  Ik kan het me gewoon niet voorstellen; in anderhalf uur helemaal rond om de aarde.

Het zijn niet alleen krantenfoto’s die een innerlijke galerij van beelden bij mij op gang brengen. Ook herinneringen en het lezen van natuurbeschrijvingen, liefst een beetje lyrisch, kunnen reeksen van innerlijke beelden oproepen. Als ik er niets mee doe blijven de beelden vluchtig, maar al schilderend verdwijnt het vluchtige en ontstaan vanuit de diepte langzaam nieuwe en verwante beelden. Dit zijn diepten waar geen watersnood, bosbranden of smeltend ijs te bekennen is. Het is buiten-gewoon geruststellend om daar te vertoeven en zo bezig te zijn.

* ei-tempera op doek 30/30

 

 

 

 

 

 

 

 

Na lange tijd komt er misschien af en toe weer een stukje

Over de barre waarheid

In de krant van zaterdag las ik over Nina Petsjkoerova.  Zij verkoopt in Petersburg fel gekleurde bloemstukken van plastic en is 76 jaar. Zij is een leeftijdgenoot en dat maakte mij nieuwsgierig.  In het bloemenstalletje dat bij de poort van de begraafplaats is gesitueerd, heeft Nina goed zicht op alles wat zich bij de poort afspeelt. In  de maand maart van dit jaar verkocht ze wel zes kransen en bloemstukken per dag.  In de meimaand was het veel rustiger, toen  kwam het niet verder dan een of twee bloemstukken per week. Bij coronabegrafenissen mag alleen naaste familie mee het kerkhof op, verder moet iedereen bij de poort wachten, maar dat leidde bijna nooit tot het verkopen van nog extra bloemstukken.

Nina zegt: “het is niet een gewoon griepje, het is een gevaarlijke ziekte, maar wat doe je eraan? Alles staat vast. Als je voorbestemd bent om te verdrinken, dan kom je niet onder de trein,”

Deze barre waarheid inspireerde me tot tekenen.

 Toch ziet Nina Petsjkoerova vaccinatie niet zitten. Volgens de NRC is uitgezocht en gebleken dat 62% van de Russen niet gevaccineerd wil worden. Nina zegt: “Het is erger dan griep, maar bij ons zijn alle medicijnen nep. Als ik mocht kiezen dan nam ik een Amerikaans vaccin.”

Nu is het stilletjes bij het bloemenstalletje en er mag weer veel meer. In het centrum van Petersburg zijn de terrassen en de parken vol met opgetogen Petersburgers. Ook in Havelte zitten weer mensen op het terras, nog wat onwennig is mijn indruk, of zou dat aan mij liggen die onwennigheid?

 

 

 

Klein schilderijtje

__________________

olieverf op doek 18/24

___________________________________

Op weg naar het atelier bedenk ik dat het tijd is voor een daily painting.*

Een paar uurtjes schilderen; klein en iets nieuws. De voorjaarsbloemen op de stoep voor de bloemenwinkel reiken tot aan de straat. De narcissen in het groene potje zijn afgeprijsd, omdat ze al in bloei zijn. Maar is dit misschien toch niet een beetje raar?  Zouden ze eigenlijk niet juist extra duur moeten zijn?

____________________________________________________________

* Julian Merrow-Smith.  Postcard from Provence https://shiftinglight.com

In de sloot

_

Bij het met de hand

te bedienen sluisje

van de sloot

ligt een reiger

in het ijs

 ze is dood.

 

half in en half

boven water

rusten de grote vleugels

in het ijs 

met de kop daaronder

weggebogen

herinnert  alles aan

haar vliegvermogen. 

 

 

________________________________________________________

De foto vond ik in afbeeldingen op google; maker unknown


Een eeuwenoud waaklied

 

__________________________________________________

Op de oever van de Ganga

______________________________________

In de uitlopers van de Himalaya, op de oever van de Ganga bij Rishikesh in India, werd ik ingewijd in het reciteren en zingen van de Gayatri mantra. De Gayatri is een oeroud gebed dat vele eeuwen geheim was en alleen door de mannen uit de kaste van brahmanen gereciteerd mocht worden.

Tegenwoordig schalt de Gayatri mantra in de meest uiteenlopende versies ook buiten de tempels, over het station, over de markt of ergens in een druk straatje, uit een van de vele luidsprekers. Dit doet niets af aan het eeuwenoude waaklied. Eerder zelfs heiligt de mantra, schetterend in vele popversies, het oorverdovende, onophoudelijke, dagelijkse gedruis. 

  Als je de Gayatri samen met andere mensen in een gestructureerd verband zingt, gaat dit in het sanskriet. Dan wordt de mantra in princiepe 108 keer gereciteerd. Het bewust en van harte reciteren van de Gayatri mantra,  alleen of in een groep, hardop, of innerlijk, laat zelden iemand onberoerd.

Onderstaande vertaling uit het sanskriet is van grote precisie en weerspiegelt grandioos, de diepte en schoonheid van de Gayatri.                 

Door alle lagen van ervaring heen is

‘Dit’

de ware aard,

die het bestaan verlicht,

het allerhoogste

Ene.

Moge alle wezens

door subtiele en meditatieve intelligentie

de verheven schittering van

verlicht bewustzijn gewaarworden.

***

GAYATRI MANTRA

Om Bhur Bhuvah Svah

Tat

Savitur Varenyam

Bhargo Devasya Dhimahi

Dhiyo Yonah

Prachodayat

****

_______________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oes plekkie

_____________________________________________________________________________

Verhuizen naar een daolders plekkie in Wapserveen.

____________________________________________________________________________

Wapserveen is een lintdorp van bijna acht kilometer. Langs de lange doorlopende weg, Midden en Oosteinde geheten, staan voornamelijk boerderijen, enkele huizen en het voormalige café Bruins. Als je tegenover dit voormalige café de Butenweg opgaat kom je bij het zencentrum de Noorder Poort.

Hier had ik acht maanden een plek waar ik in olieverf schilderde. De inspirerende setting met ook nog een schitterend uitzicht op de akkers en de weiden tussen het dorp en  Wapserveense AA hebben me veel gebracht. Ik schilderde  portretten en landschappen zoekend naar mijn weg in beeldtaal. Soms ging het met stapjes vooruit en dan, je raadt het al, een paar stapjes achteruit. Maar het atelier was tijdelijk en het centrum heeft de ruimte binnenkort zelf weer nodig.

Gelukkig kan ik mijn spullen verhuizen naar Oes Plekkie bij het kerkje van Wapserveen.

 

Ik trek in bij Ardan die genereus een deel van oes Plekkie aan mij gunt. Hij is de schilder van de wortels (zie blog dd 18 november) en werkt denk ik al een maand of twee in deze ruimte.

Oes plekkie ligt naast de oude pastorie, tegenover het kerkje, dat ooit nog aan Maria werd toegewijd. Maar dat was voor de hervorming denk ik. Het kerkje staat er sinds 1803, de authentieke klokkenstoel stamt uit de zestiende eeuw.

Het is een historische plek, de geschiedenis is voelbaar, ze trekt een beetje aan je ziel en aan je ogen als je hier bent.

 

Het kerkje gerenoveerd, is van sublieme eenvoud en heel functioneel.

Er zijn kerkdiensten om de veertien dagen. De ruimte wordt ook verhuurd voor passende andere activiteiten. Wie weet lukt het zelfs om zó goed en veel te schilderen dat er in zomerweken geëxposeerd kan worden.

_____________________________________________________

Voor meer informatie : http://kerk-wapserveen.nl

 

_______________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een weg van uitersten

_______________________________________

IJsbergen, beren en brekers

_______________________________________________________________

‘Het zee-ijs op de Noordpool dat wordt gevormd door bevriezing en groei is continu in beweging, gedreven door de wind aan de oppervlakte en oceaanstromingen onder het ijs. Door verandering in stormpatronen kwam het zomerijs in beweging, werd naar de Stille Oceaan getransporteerd en smolt direct in het warme water. Het was 2012, een nieuw kantelpunt voor het Arctische ijs.’ * 

De biografie die Bernice Notenboom schreef over de Noordpool; “Arctica” is adembenemend en schokkend en schitterend.

Toen ik las dat in de afgelopen twintig jaar 40 % van het ijs op de Noordpool is gesmolten, gingen mijn haren letterlijk overeind staan.

Het ijs, een dikke beschermende plak van 7 miljoen vierkante kilometer ( zo groot als de oppervlakte van Europa) stuurt de  zonnestralen terug naar de atmosfeer. 90% van de zonne-energie wordt teruggekaatst in de ruimte en reguleert de temperaturen van de hele planeet. Het is onze airconditioning.

Bernice Notenboom, Nederlands bekendste vrouwelijke  poolreiziger schrijft in “Arctica”, over haar expedities: ‘ Ik ben verslaafd geraakt aan dat overweldigende gevoel van isolatie, aan al die ontelbare schakeringen van wit en het besef van mijn eigen nietigheid.’ 

Ook tot mij is het besef van mijn eigen nietigheid weer eens diep doorgedrongen, in deze eerste helft januari. Ik ben dan wel niet fysiek op de Noordpool geweest, maar werd toch bevangen door de grootse, levendig beschreven beelden en door de feiten. De ophef die 250 mannenbroeders met hun Nashville Manifest veroorzaakten, kon ik zodoende wel bezien als een kleine, losgeraakte ijsberg, in de gigantische, massa’s van het smeltende poolijs. Maar toen ik langs een Drents dorpskerkje reed en daar de regenboogvlag zag wapperen, moest ik toch een paar tranen wegslikken. Een flink deel van dat ijsbergje bleek, juist zoals men altijd zegt over ijsbergen, onder water te zitten.

Het overweldigend gevoel van isolatie op de Noordpool en de ontelbare schakeringen in het wit, door Bernice beschreven, deed mij aan de Britten denken. Uren lang volgde ik op de BBC, de Brexit commentaren en de debatten in het Lagerhuis. Het was een fascinerend spektakel. Sprakeloos bleef ik tenslotte achter en zocht mijn toevlucht in het maken van een tekening.

       Voor Theresa May

 ‘May, …may everything, everything going to be alright’ **

__________________________________________________

______________________________________________________________________________

*Arctica , een biografie over de Noordpool.

door Bernice Notenboom en uitgegeven door Prometeus

____________________________________________________________

** Het beeld voor de tekening  heb ik geleend van Guido van der Werve. 

Vanaf 19 januari zijn in museum de Fundatie in Zwolle, vijftig Nederlandse kernkunstwerken te zien, gekozen uit werk van de laatste twintig jaar. 

De ijsbreker, het is een video, is een van de gekozen werken en op you tube gemakkelijk te vinden.

___________________________________________________________________________

 

 

 


H

Fris beginnen

_____________________

_______________________

 ‘Er is een begin en een begin dat niet begonnen is.

Vliegen met vleugels, dat is één ding,

vliegen zonder vleugels, dat is heel wat anders.

Niet lopen is gemakkelijk.

Lopen zonder sporen achter te laten is moeilijker.’  *

________________

In Genemuiden woonden vrienden, antikraak, achter een oude dijk bij het Zwartewater. Het was een verlaten woonhuis dat omringd werd door weilanden, bomen en lege stallen met schuren. Alles daar was tijdelijk, groot, oud en uit zijn voegen met een romantisch, weerbarstig randje. 

In een groepje zaten wij aan geïmproviseerde tafels, met grote potten thee.  Wij tekenden kaarten voor een spel. Het moest een kaartspel worden dat behulpzaam kan zijn bij zelfreflectie. Een lijst met woorden per thema hielp om associaties op gang te brengen. Het waren genoegelijke, stille, mooie middagen, waar iedereen vrij en intensief werkte aan het tekenen van een eigen kaartspel. Samen tekenen en schilderen geeft iets extra’s en wat dat precies is, dat is niet goed uit te leggen.

De resultaten waren verrassend, evenals de gesprekjes en de toelichtingen die hierbij volgden. Het spel daadwerkelijk spelen is er nooit van gekomen, want het kaartspel kwam niet af. Op nieuwjaarsdag dook ik inplaats van in de Drentse Hoofdvaart (moet er niet aan denken), in dit stukje verleden. Als lijntje naar het nieuwe jaar koos ik drie kaarten uit de tekenproductie van toen;  

________________________

                                                                 Vrede

 Uit de lange lijst met woorden voor associatie koos ik destijds:

eenvoud, moeiteloos, geen oordeel en vergeven.

______________________________

Moed 

  overgave, vertrouwen, offerbereidheid en in de bres springen.

_____________________________

Strijd

grens verleggen, waakzaam zijn, aangaan en strijdlustig.

________________________________

Confucius zegt:

‘Het geluk is daar waar alle beweging ophoudt.

Zij die niet kunnen ophouden,

rennen nog, zelfs wanneer ze zitten.

Als zien en horen met het innerlijk communiceren,

en de verstandelijke kennis naar buiten is verbannen,

komen de goden in je wonen,

zoveel te meer de mensen.

Dit heet de transformatie van de Tienduizend dingen.’  **

____________________________________________

 Een gelukkig jaar,

dat wens ik iedereen

en 

 Tienduizend getransformeerde dingen.

_____________________________________________________

*   TAO, de levende religie van China.

** TAO, de levende religie van China, door Kristofer Schipper 

Kristofer Schipper is hoogleraar sinologie aan de Leidse Universteit en aan de École Practique des Hautes Études in Parijs. Hij is ook Taoïstisch meester en beschrijft de geschiedenis van de Chinese leer.

Al lezend in het kleurrijke boek over de oudste religie van de wereld vond ik citaten voor deze blog. Hierbij moet ik bekennen dat ik het niet kon laten enkele zinnen een beetje naar mijn eigen bedoelingen te buigen, om de lading van de getekende kaarten een wat dieper laagje mee te geven.

____________________________________________________________________________

Weinig woorden en gele hesjes

___________________________________________

Weinig woorden en gele hesjes.

‘Moge iedereen gelukkig worden en vooral jij.’  *

______________________________________

_____________________________________

*Het Boeddhistisch Dagblad heeft in de ondertitel staan; ontwart en ontwikkelt. Een heel mooi streven. In de kop wordt bovendien een wens toegevoegd: ‘moge iedereen gelukkig worden en vooral jij’. Graag en van harte neem ik deze wens  over.

s’Morgens lees ik meestal wel even in de zevende jaargang van deze digitale krant. De rubriek van Meester Tja met de Tao van Tja, weet mij vaak met een glimlach op de been te krijgen.

 

https://boeddhistischdagblad.nl

________________________________________________