Categoriearchief: Berichten

Een hole in one

Een hole in one. Gisteren maakte ik het mee, zag het helemaal gebeuren. Vanaf de afslag suisde de bal in rechte lijn naar de green, kwam neer, rolde iets naar rechts, weg uit de kaarsrechte lijn en toen weer terug naar de vlag, waar hij verdween, in de hole.

Ja, in de hole.

‘Een hole in one,’ juichte ik. Maar mijn flightgenoot die de hole in one sloeg kon het niet geloven. ‘Ga dan mee kijken,’ riep ik ‘het is echt ’n hole in one.’  ‘Nee, sla nu eerst maar gewoon zelf, dan zien we het zo dadelijk wel,’ was de reactie. En dat deed ik. Ik sloeg zelf maar had geen idee waar mijn eigen bal terechtkwam. Want ik kon niet wachten, omdat een hole in one eigenlijk, zeg maar,  bijna niet voorkomt en omdat ik wist dat ik gelijk had en het dit keer ook zou krijgen

Daarmee heb ik intussen wel wat ervaring opgedaan, met variaties rond gelijk hebben. Het gelijk wel krijgen. Het gelijk niet krijgen. Of het gelijk dagen, weken of jaren later, al dan niet stilzwijgend, alsnog wel of niet krijgen. Maar dit keer was het overduidelijk. Ik had gelijk, de bal lag met één slag vanaf de afslag in de hole.  Een life event in de golfwereld. Het lukt een middelmatige speler, 1 op de 12.700 keer, las ik online ergens. Duizenden en duizenden keren lukt het niet om dit doel te bereiken. Daardoor ook durfde mijn golfvriendin, ‘het niet te geloven,’zei ze een beetje verontschuldigend, toen ik riep, ‘nou, nou, wat zei ik?’

 

Golf bestaat uit heel veel standaardhandelingen en regels.  Het is niet zo maar een spelletje. Je moet echt wel wat kunnen en  wat zijn. Na een poosje meedraaien in bijvoorbeeld de marshalfunktie kun je hierover veel  grappige en interessante anekdotes vertellen. De marshal heeft namelijk als taak toezicht te houden op het goede spelverloop.  En over wat goed spelverloop is, over wat je kunt en over wat je bent of denkt te zijn, kan heel verschillend gedacht worden.

Met de hole in one nog vers in mijn geheugen las ik vanmorgen met plezier de column van Bert Keizer over standaardhandelingen die merkwaardigerwijs, schrijft hij, ineens overgaan in heel andere handelingen. Dit heet overspronggedrag. De teckels bijvoorbeeld gaan geeuwen als er plotseling iets anders van ze gevraagd wordt dan zij zelf hadden bedacht. Dit geeuwen is overspronggedrag, leerde ik toen ik de wanhoop over het gedrag van de teckels nabij was. ( blog teckelcollege 23 juni 2017)

Een golfspeler die ambitieus, zo goed mogelijk de bal probeert te raken en inplaats daarvan  diep in het gras hakt, vertoont overspronggedrag. Dat overspronggedrag kan varieren van wijselijk beheerst, een beetje schaapachtig lachen, tot boos onbeheerst nog een keertje extra in het gras hakken. Voorbeelden van het verbaal uiten van overspronggedrag tijdens het golfspel laat ik hier verder achterwege.

Overspronggedrag ontstaat dus in situaties waarin je als mens of dier geen kant meer uit kunt, wanneer er geen ruimte is om te doen wat je zou willen, zoals een mooie bal slaan en in plaats daarvan in het gras hakken. De energie bedoelt om de prachtige swing uit te voeren, moet onvermijdelijk en ongewild, langs een andere weg worden afgevoerd. Bij mijzelf merk ik tijdens het golfen regelmatig overspronggedrag op en als ik dan vervolgens niet goed oplet, dan vind ik ook daar nog weer iets van. In een spanningsboog zoals deze komt  – a hole in one- bepaald niet dichterbij. Mogelijk worden onder andere hierdoor zo weinig -holes in one- geslagen.

 

*Met dank aan Bert Keizer voor zijn column over ‘De soldaat en de Versuvius’, in Trouw op vrijdag 7 september 2018

 

 

 

 

Harari, 21 lessen voor de 21 ste eeuw

Het nieuws over het derde boek van Harari:  ’21 lessen voor de 21 ste eeuw’ was  dit weekeinde groot nieuws.  Eigenlijk onvoorstelbaar, in de Trouw en NRC werden twee volle pagina’s aan de 21 lessen besteed en toevallig zag ik dat de Hindustan times, zelfs een derde van de voorpagina met ook nog een grote foto vulde . In de eerste uitzending van Buitenhof na de zomer, werd bijna alle tijd aan dit derde boek besteed.

Yuval Noah Harari doceert geschiedenis aan de Hebreewse universiteit in Jeruzalem.Twee eerdere boeken, Homo Sapiens en Homo Deus waren al spraakmakend. Spraakmakend, omdat in briljante, helderheid, de belangrijkste gebieden, in het gaan en voortgaan van de mensheid, beschreven werden. Vorig jaar schreef ik in een eerdere blog over Homo Deus. (zie 22 maart 2017) .

En nu, lezend in  ’21 lessen voor de 21 ste eeuw’, ben ik opnieuw verbluft en onder de indruk van de heldere beschrijvingen op macro en ook micro niveau, van waar het wringt, misgaat, of mis kan gaan. Dit alles compact, in heel grootte, samenvattende streken.

Ik zie nog niet zo goed wat nu precies de lessen zijn in het boek. Maar al heb ik het boek nog niet uit, er is wel iets veranderd. Dit is dan natuurlijk wel een les realiseer ik me. Mijn besef van hoe gigantisch  en complex de dynamiek van – het mensheid zijn-  is, heeft zich verdiept, al kan ik het niet bevatten.

De onvoorstelbare Technologische Uitdagingen beschreven in deel een,  beperken zich op mijn individuele niveau zo ongeveer tot nieuwe programma’s bij de banken en het braaf volgen van nieuwe stappen, die worden geeist om digitaal te kunnen blijven betalen. Maar het idee dat er misschien over dertig jaar een enorme massa van nutteloze mensen is ontstaan, door onder andere, robotisering en verdere technologische ontwikkelingen is een angstwekkend idee.  Om over datamanipulatie, in positieve en negatieve zin, en de inwerking daarvan tot in het diepst van de haarvaten van het menselijk leven, nog maar te zwijgen.

In deel twee gaat het over de Politieke Uitdagingen in deze tijd. Ja, ik volg de politiek wel zo’n beetje, in de wetenschap dat veel individuutjes samen, via de politieke weg echt wel iets te weeg kunnen brengen. Maar toen Trump tot president gekozen werd, was er toch een moment dat ik alle vertrouwen in de voortgang van de mensheid even kwijt was. Ik nam mede hierom destijds een kloek besluit en ging een week lang mediteren. Daarna kon ik zelfs het verschijnsel Trump onder ogen zien.

Deel Drie van de 21 lessen gaat over Hoop en Wanhoop. Dit deel heb ik nog niet gelezen, omdat deel vier en  deel vijf me meer aantrekken. Deel vier gaat over Waarheid en deel vijf over Veerkracht. Hier schrijft Harari ondermeer over de Vipasana- techniek. Verrast las ik en zag op you tube* dat hij dagelijks, intensief mediteert en dat hij zonder deze discipline niet tot het schrijven van zijn boeken had kunnen komen.

Nu moet ik in deel drie nog lezen, over Hoop en Wanhoop en moet ik, ja, moet ik, dagelijks mediteren om het venster naar de werkelijkheid open te houden.  De werkelijkheid van zoals ‘het’ is, en niet van zoals ik graag zou willen dat ‘het’ is.

* zie ook: “Harari on vipassana”  het tweede bericht van vandaag 4 september

 

Droomvliegen op één vleugel

 

Zittend op één vliegtuigvleugel zweef ik door de ruimte. Het is een losse vleugel waar een gat in zit. Het gat is afgeplakt, met hansaplast. In het begin was ik wel een beetje bang, maar dit was al heel gauw over, want het was overduidelijk, er was niets aan te doen.

 

Droombeeld zonder duiding in olieverf op een doekje.

 

 

Net Ikea

De aller heetste dagen van deze zomer brachten wij door in het academisch ziekenhuis in Groningen. Een enorm gebouw met brede straten en winkeltjes, restaurants, koffiecorners, hoekjes en bankjes. De Fonteinstraat, met een echte fontein en de Poortstraat zijn overkoepeld met glas. Aan elke zijde zijn ruime, poliklinische units en daarop, drie hoog, verpleegafdelingen met uithangende balkons. Op de balkons kun je zitten met zicht op de brede, lange straten. Het is overal heel licht en in bijna elk gedeelte van deze ministad kan van kunst genoten worden.

Er zijn veel mensen, de meesten zijn oud, of heel oud. Bijna iedereen die jong of tamelijk jong is loopt in witte jas en broek of in werkkleding van de catering, huishouding of technische dienst.  Golfkarretjes rijden heen en weer met degenen die de afstanden niet meer op eigen benen kunnen overbruggen.

In een zijstraat is een kleine boekenwinkel, waar ik van mijzelf bij elk bezoek één boek mag kopen. Daarin ga ik dan lezen op de bank tegenover de counter met schepijs. Al lezend verdwijn ik in het gedruis, maar als er een rolstoel in mijn ooghoek verschijnt moet ik altijd toch even kijken.  Wanneer degene die dan langs geduwd wordt er erg ziek uitziet, wat nogal eens het geval is, troost mij dat enigszins. Ja, want het kan dus altijd nog erger en ik realiseer me hoe een vreemd menselijke trekje dit wel niet is.

Naast mij staat een echtpaar, zij likken genoegelijk aan een ijsje.  ‘Het is hier net IKEA,’ zegt de man.  Ja een rake observatie. Dat hele grootte, dat efficiënt, gestroomlijnde in strakke huisstijl. Dat enorme vele, uiteenvallend in eindeloos veel afdelingen. Alles gedigitaliseerd, geprotocoleerd en thema bij thema.

Het is fantastisch, echt, en ook prachtig. Alleen bij Ikea proberen ze je zolang mogelijk binnen de deuren te houden en in het ziekenhuis sta je zo snel als maar mogelijk is weer buiten.

 

 

 

 

 

 

Wat is het hier aangenaam

Terwijl de illusie greep te hebben op de dingen en niet-dingen zich steeds weer genadeloos oplost, is het hier heel aangenaam. De wind ruist zachtjes door de bomen die dicht bij het huis staan. Er raast  een motorclub voorbij in de verte, het is zondag. Een buurvrouw die ook buiten is, schraapt haar keel en blijft toch zwijgen. Onze terassen liggen dicht bij elkaar, maar we kunnen elkaar niet zien.

Af en toe lees ik wat in de verzamelde gedichten van Wislawa Szymborska en geniet van de lichtheid en de verwondering die zij met haar gedichten weet op te roepen.

Het is een  verwondering die vaak tegelijk ontnuchtert. Ik voel me vrij om naar believen stukjes uit haar gedichten te pikken en die dan weer bij elkaar te zetten. Het wordt er anders van. Korter, wat niet wil zeggen beter. Dat is ook helemaal niet de bedoeling.

Gepikt uit:

Dankwoord

Veel heb ik te danken

aan hen van wie ik niet houd.

 

En wanneer onze wegen

zich scheiden,

dan zijn die wegen

op elke kaart te vinden.

 

Ze weten zelf niet

hoeveel ze in hun lege handen dragen.

 Dankwoord, dit gedicht, maar dan compleet en in de juiste volgorde is op blz. 191 te vinden in de verzamelde gedichten met de titel ‘Einde en begin’uitgegeven door Meulenhof.

 

 

 

 

 

 

Je bent volkomen op je plek

Voor het tijdschrift Zenleven besprak ik dit voorjaar het nieuwe boek met toespraken van Maurits Hogo Dienske. De 24 toespraken werden gegeven in de wekelijkse meditatiegroepen die Maurits Hogo Dienske leidt in Utrecht en Amsterdam. Maurits is zenleraar en staat in de traditie van de Noorder Poort. Waar je ook maar leest in de vierentwintig toespraken, daar ben je op de goede bladzijde en bij de juiste zin. En al gaat het over zen en meditatie, intussen gaat het wel degelijk vooral over het leven van het leven in al haar vormen en hoedanigheden. http://tijdschriftzenleven.nl 

De titels van de toespraken zijn uitnodigend. Liefde zonder reden, is er zo een. Of: Ziek of niet het heeft er niets mee te maken. Of: Dat wat in mij samen met jou komt en gaat.

Luzu citeerde een oud zen-gedicht waarin staat: “De mensen kennen het juweel niet dat alle wensen vervult. De dingen zien zoals ze zijn, is de mijn waarin het juweel gevonden wordt.”

Daarna vroeg hij meester Nanquan: “Wat is die mijn?”

Nanquan antwoordde: “Dat wat in mij samen met jou komt en gaat is de mijn.”

Luzu vroeg: “En dat wat niet komt en gaat?”

Nanquan zei: “Dat is ook de mijn.”

Luzu vroeg: “Wat is het juweel?”

Nanquan riep: “Luzu!” Luzu zei: “Ja”

Nanquan zei: “Ga weg. Je begrijpt mijn woorden niet.”

Teksten in de wereld van zen zijn vaak wonderlijk, poëtisch en ook niet steeds direct te begrijpen. Maar het is juist dit wonderlijke en onbegrijpelijke dat ruimere perspectieven kan openen. Ik kan het nieuwe boek van harte aanbevelen.

 

 

 

 

 

 

 

Wolken schilderen

‘Geen zorgen om onvolmaaktheid’, dat helpt geweldig bij het schilderen. Gewoon een lucht met wolken schilderen terwijl de hemel in werkelijkheid staalblauw is. Ik had het landschap  bij de Wapserveense Aa  lang geleden al eens geschilderd.Het doek heeft een mooi formaat, maar ik vond wat ik daarop schilderde zó saai. Daarom besloot ik de lucht maar eens stevig aan te pakken. Met dank aan Roos Schuring en Hans Versfelt. Die durven en je kunt ze gewoon googlen. Bij hen vibreert het landschap en dat wil ik ook wel graag. Zonder volmaakt te willen zijn ondernam ik een nieuwe poging.  

 

Alle dingen

Vroeg in de ochtend werd ik wakker door een zwerm kwetterende mussen in de hoge heesters onder het balkon. Al weken staat de balkondeur s’nachts wagenwijd open waardoor de kamertemperatuur wel drie, vier graden daalt. Vandaag is het zondag en de lucht is staalblauw. Er is geen wolkje te bekennen. Het wordt opnieuw heel warm. Voordat ik opsta lees ik nog wat om mee te nemen in de dag:

Eén ding, alle dingen:
houd je er niet afzijdig van, leef er middenin, zonder kieskeurig te zijn.
Als je dit steeds blijft beseffen, maak je je geen zorgen om onvolmaaktheid.

(uit Hsin Hsin Ming van meester Sosan)

Nieuw atelier

Vanaf 1 juni 2018 werk ik dagelijks in mijn nieuwe, tijdelijke atelier op de Noorder Poort in Wapserveen. Het atelier kijkt uit op de moestuin en het weidse landschap. Schilderen in de setting van het internationale zencentrum is inspirerend. Er dienen zich allerlei nieuwe onderwerpen en thema’s aan. De eerste weken heb ik besteed aan het schilderen van zenatrributen en oogst uit de moestuin. De resultaten hangen nu in de theekamer van de Noorder Poort. De schilderijen zijn te koop en veertig procent van een verkocht schilderij is bestemd voor de Noorder Poort. zenleven.nl

Hieronder vind je afbeeldingen van de schilderijen in olieverf.

 

Meditatiebel

13/18 op doek

 

 

 

 

 

 

 

Prabhasa’s oryõki schalen

24/30 op doek

 

 

 

 

 

Aardbeien

16/16 op mdf

 

 

 

 

 

 

Aalbessen

18/24 op doek

 

 

 

 

 

 

 

Rode bieten

30/30 op paneel